Bloemen voor bezieling

19-04-2020 Uit Redactie

Foto: Heleen Huis


SCHIEDAM – Een museum waar tijdelijk de ziel uit is, moet zijn vrijwilligers, en medewerkers, en bestuurders een hart onder de riem steken. Met die gedachte ging Marjolein Beumer de afgelopen dagen op pad, om de vijftig steunpilaren van haar Jenevermuseum te verrassen met een fraaie ruiker.

“Ik wist dat de mensen van Delfts Zwart (jenevermaker in Delft -red.) contacten hadden bij bloementelers.” Heleen Huis en Bart van Leeuwen van Delfts Zwart konden inderdaad voor een schappelijke prijs de bloemen op de kop tikken en boden tegelijk aan de twintig medewerkers van het museum thuis op te zoeken om een bos af te leveren. Beumer en haar man – ‘tevens vrijwilliger bij het museum’ – maakten de ronde langs Gouda en Bleiswijk, naar Blaricum en elders. De vrijwilligers van het museum bleken van ver te komen.

Met name zij waren het die de afgelopen weken hun hobby, hun vaste lopie, hun sociale omgeving moesten missen. Toen het museum vijf weken geleden zijn deuren voor het publiek sloot was het ook meteen duidelijk dat de 24 vrijwilligers ‘niet meer welkom’ waren; ze vallen meestal in de kwetsbare doelgroep, gezien hun leeftijd, risico’s lopen was ongewenst.

Daarmee kwam ook de productie van de eigen moutwijn van De Gekroonde Brandersketel stil te liggen, want stoker Rutger Vismans kan dat niet in zijn eentje, mag dat zelfs wettelijk niet.

De medewerkers van het museum werkten sinds de sluiting half maart vooral thuis. Dat was volgens Beumer flink aanpoten, want er was ‘eigenlijk vier keer zo veel te doen als normaal’.

Er stonden dan immers wel geen bezoekers op de stoep, maar mensen die hun bezoek hadden aangekondigd moesten wel afgebeld worden en daar moesten afspraken over gemaakt worden, zeker zij met groepsarrangementen en bijvoorbeeld de gebruikers van de escaperoom. Evenementen als Gin Fever en de programmering rond het Songfestival moesten worden afgelast en afspraken en verplichtingen geregeld. Verder moesten er organisatorisch en financieel stappen worden gezet om de toekomst van het museum te verzekeren. De komende tentoonstellingen moesten georganiseerd worden, en de inrichting daarvan geregeld. “Het waren zware weken”, aldus Beumer, die daarop besloot daarop de medewerkers in deze periode twee weken vrij te geven.

Ook de zes bestuursleden, van het museum en de branderij werden gefêteerd op een bloemetje. Beumer realiseert zich nu de vooruitkijkende blik van de mensen die in het verleden hebben gekozen voor de organisatie in twee stichtingen. “Dat is gedaan juist met extreme situaties zoals die waarin we nu verkeren voor ogen.” Dat bij een faillissement van museum of branderij niet direct alle historische verzamelingen en archief verloren zou gaan. In stichting De Gekroonde Brandersketel zijn de collectie en het museumgebouw ondergebracht.

De afgelopen tijd en de komende weken zijn de inspanningen erop gericht om de wisseltentoonstelling ‘Jenever in de wereld’ te regelen. Planning was die half mei, profiterend van de verwachte toeloop vanwege het Songfestival, te kunnen openen. “En eigenlijk werken we er nog steeds naartoe het dan klaar te hebben.” Of er over een maand daadwerkelijk mensen zullen komen kijken is niet aan de mensen van het Jenevermuseum, maar veel meer voor de regering in Den Haag.

Ook een andere expositie wordt ingericht in het museum aan de Lange Haven: over dragqueens – ‘want in die scene komt er bij het minste of geringste een cocktail op tafel’. Het gaat om een klein deel van een tentoonstelling die eerder bij Coda in Apeldoorn te zien was. Van noodzakelijk kiezen voor een andere tentoonstellingsplanning is vooralsnog geen sprake. Jenever in de wereld blijft tot begin volgend jaar staan en ook de dragqueens zitten niet op de schopstoel.

En dus? Beumer vindt de situatie maar moeilijk. “Het is als een theater waar de lichten uit zijn: de ziel is eruit. Alles wat we doen, doen we voor de bezoekers. En als die er niet zijn… Stel dat jij wel zou mogen schrijven, maar niet zou kunnen publiceren, zoiets.” Iets leuks thuis is dan een schrale troost, maar geeft blijk van met elkaar meeleven, elkaar weer even zien. En hopen op het beste.



Gerelateerd